آرامشم همیشه مرا رنج داده‌است شور خطر کجاست که رنجم به سر شود؟

خودم هیچ گُه خاصی نیستم.ولی از مردم نا امید شدم.احساس میکنم ۹۹.۹ درصد مردم نوشابه زرد میریزن تو کاسه با نون بربری میخورن،این استعاره هست.ولی یقه صد نفر رو تو خیابون و محیط کار و کوچه و خیابون و دانشگاه بگیر یکیشون یه تعریف درست و حسابی از زندگی نداره و همه فقط دنبال پول و کُص و کیر.یه آدم درست و حسابی پیدا نمیشه.خدا به هممون کمک بکنه

می گویمش گم گشته ای هستم که در این دور بی مقصد کاری بجز شب کردن امروز یا فردا نمی داند

سریال بازی ماهی مرکب رو دیدم و تموم شد.یه جاهایی توی فصل سومش گریه ام گرفت.

به دنبال روزی حلال رفتن، جهاد در راه خدا است.

بعضی ها یک نظری دارن و میگن از خدا نباید کم بخواهی چون خدا میگه که حتما بنده من منو قبول نداره که از من کم میخواد و همون رو هم بهش نمیده.مثلا همکا من همیشه به من میگه آرزو داری چه ماشینی بخری و منم بهش میگم من آرزو دارم که یه کوئیک بخرم و همش به من میگه تو باید از خدا بنز بخوای،بی ام و بخوای که دنا بهت بده.بعضی ها هم میگن که از خدا باید درخواست معقول داشته باشی که بهت بده.

من نمیدونم کدوم گروه حق به جانب هستن و درست میگن ولی خوب انسان باید در مسیری باشه که خدا بهش بده.مثلا من که کارمند یه شرکت خصوصی با حقوق اداره کار هستم هیچ وقت صاحب یه ماشین لندکروز یا بنز مدل بالا نمیشم چون توی مسیرش نیستم.

به هر حال که من آدم ندانم گرایی هستم.بعضی وقتها نور ایمان رو توی قلبم و دست خدا رو روی شونه هام حس میکنم و بعضی وقتها هم میگم من نقطه ای گم در کائنات هستم که براساس حوادث به وجود اومدم و بعد از مرگ هم محکوم به نیستی هستم.

خداوند به هممون کمک بکنه.

ساعت‌ها در روزها چه به شتاب می‌‏گذرند و روزها در ماه‌ها و ماه‌ها در سال‌ها. و سال‌های عمر چه تند و پرتوان می‌‏روند.

سریال silo رو این چند وقت اخیر دیدم که بد نبود.خوشم اومد.الان هم فصل سوم و آخر سریال بازی ماهی مرکب رو دارم میبینم.خیلی گیرا و جذابه،فقط کمی خشونت سریال برای من زیاده.

دیگه این که امیدوارم شنبه حقوق بدن.دستم خالیه.برام عجیبه،اول سال افزایش خیلی خوبی حقوقم داشت و فکر میکردم امسال سال خوبی برام باشه ولی خوب متاسفانه این قدر تورم رفت بالا که افزایش حقوق اصلا اثر خودش رو نشون نداد.

خبر بعدی هم این که خونه ای که توش هستیم رو خانمم دوست نداره و هی میگه باید خونه رو عوض بکنیم و به نظرم باید تن بدم به حرفش.امیدوارم خونه خوبی برام پیدا بشه.

همین دیگه،دوستتون دارم،فحش ندیم به هم تو وبلاگ ها.دوست باشیم با هم.

الهی. هر که را عقل دادی چه ندادی ، و هر که را عقل ندادی چه دادی ؟

جدا عرض میکنم،فقط یه عقب افتاده ذهنی و یه آدم بازنده میتونه توی وبلاگ ها فحش بده.خدا عقل معاش و کمی خرد به اینایی که فحش میدن بده.صادقانه عرض میکنم،کسی که توی این دوره بی رونقی وبلاگ ها میره وبلاگ خاصی رو سرچ میکنه و پیداش میکنه و بازش میکنه و میشینه کلی فحش مینویسه و ارسال میکنه و میدونه که تایید هم نمیشه و هیچ اثری هم در نویسنده اش نداره واقعا یه تخته اش کمه،واقعا دلم براش میسوزه.

میان‌بُرهایی به شادی هست که رقص یکی از آن‌هاست.

میگن که من فحش زیاد میدم تو وبلاگم.من فحش نمیدم فقط تا جایی که یادم میاد با چند گروه از آدمها مشکل داشتن و اونا رو نقد کردم.

۱.ادمین بلاگ اسکای

۲.شمالی ها

۳.دهه شصتی ها

۴.اونایی که ریش پرفسوری دارن.

۵.اونایی که ناخن یه انگشتشون رو بلند میزارن.

۶.اونایی که ریش کُص موشی دارن.

۷.اونایی که پژو پارس دارن.

۸.تُرکها

۹.آدمهای متولد دهه ۴۰ به ماقبل

۱۰.اونایی که همش اسلام و مذهب رو نقد میکنن.

۱۱.فمینیستها

۱۲.بَلاگرها و کسایی که فالوشون میکنن.

۱۳.اونایی که علمشون رو از گوش دادن به پادکست به دست آوردن.

۱۴.مردهایی که موی دم اسبی دارن.

۱۵.اونایی که ضد بچه دار شدن حرف میزنن.

۱۶.اونایی که تو وبلاگ ها فحش میدن.

۱۷.مهریه بگیرها

من فقط با همین ها مشکل دارم.اگه گروه دیگه ای یادت میاد توی کامنت ها بگو گلم.

پانوشت۱:دهاتی ها و شبکه های ماهواره ای و روانشناسی زرد و سالمندان عزیز رو هم به لیست اضافه بکنید

تربیت نیک از قوانین نیکو نشأت می‌گیرد.

ایشالا من زنده باشم و به چشم خودم ببینم این قوانین اصلاح شده:

داشتن حق طلاق برای زن

دادن حضانت بچه به مادر

تساوی ارث میان زن و مرد

حذف مهریه

حذف نفقه

هر چی کلاه برداری و حق خوری و فتنه و فساد و تبعیض توی جامعه هست مستقیم و غیر مستقیم به این قوانین برمیگرده.

به 2025

همون طور که خودت حدس میزدی کامنتت تایید نشد.اما یک ساعت تفکر بهتر از هزار سال عبادت هست.بنابراین کامنتت رو چند بار خوندم و بهش فکر کردم و دیدم درست میگی و حق با تو هست.دیگه از اون کلمه در مورد اون شخص استفاده نمیکنم و به نوشتن ادامه میدم.

مرسی ازت.

فراموشی، آسان ترین راهِ زندگی است.

خیلی حال و حوصله پست گذاشتن ندارم.راستش دوست دارم در مورد زندگیم و دختر قشنگم و همسرم و کارم و همه چیزی که در زندگیم‌میگذره بنویسم ولی فحش ها زیاد شده.دوست ندارم کسی به طفل معصومم فحش بده،دلم میشکنه،احساس عذاب وجدان بهم دست میده.

پس تا آروم شدن اوضاع فعلا خداحافظ

دونه‌های بارون ببارین آروم‌تر بارای نارنج داره می‌شه پر پر

باورم نمیشه داره بارون میاد.یه بارون زیبا و قشنگ.